رسيدن به خودكفايي بايد در چارچوب كشاورزي پايدار باشد؛ درحاليكه شيوه كار كشاورزان و اصرار سياستگذاران بخش كشاورزي بهسوي افزايش توليدات است و بر استفاده صحيح از منابع تاكيدي نميشود.
دكتر بهاءالدين نجفي - عضو هيات علمي دانشگاه شيراز - در گفت و گو با خبرنگار كشاورزي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) با بيان اينكه كشاورزي پايدار در بسياري از مناطق كشور زير سوال رفته است، گفت: چون كشاورزان منافع كوتاه مدت را به منافع بلندمدت ترجيح ميدهند و همچنين سياستگذاران هم تاكيدي بر استفاده صحيح از منابع ندارند، كشاورزي پايدار در بسياري از مناطق ايران اهميتي ندارد كه باعث ايجاد بحران آب و از بين رفتن خاك كشاورزي شده است.
وي رقابت دو محصول گندم و جو از نظر زمان و شرايط كشت و به كارگيري منابع و همچنين حمايتهاي توليد گندم رااز دلايل محقق نشدن خودكفايي جو در سال گذشته دانست.
اين كارشناس اقتصاد كشاورزي با اشاره به اينكه براي كاهش ريسك و كاهش استفاده از بازارهاي بين المللي نيازمند توليد محصولات اساسي كشاورزي هستيم، اظهار داشت: خودكفايي صد در صد در تمام محصولات كشاورزي با توجه محدوديتهاي كشور امكانپذير نيست، بلكه سطح خودكفايي محصولات استراتژيك را بايد متناسب با منابع و قابليت برداشت استاندارد از آنها باشد.
وي معتقد است: رسيدن به هدف خودكفايي بدون توجه به منابع و نحوه به كارگيري آن منافع كوتاهمدت و مضرات بلندمدت خواهد داشت.
نجفي با بيان اينكه دو هدف خودكفايي و حفظ منابع در تعارض است، گفت: سياستگذاران و برنامهريزان بخش كشاورزي بايد با مطالعه دقيق نقطه مطلوب اين دو هدف را مشخص كنند كه اين كار گستردهاي است كه بايد فارغ از شعار و احساسات صورت گيرد.
وي خاطرنشان كرد: ارتقاي سطح سواد و آموزش رسمي در روستاها و ترويج روشهاي جديد سازگار با كشاورزي پايدار و همچنين ايجاد مشوقهاي درآمدي و مالي ميتواند حركت كشاورزي كشور را در جهت پايدار و همچنين سطح علمي كشاورزان را سوق دهد. |
